مي‌شناسمت
مهدي حسني باقري
mehdi_bakri@yahoo.com

 

  خنده‌هايت را مي‌شناسم

چون ماهي که

                   آبگيرش را.

و پرنده مي‌شوم

وقتي صدايت

صيقل مي‌دهد

دشت و

          کوه و

                  آسمان را.



با غم مي‌آميزد

هرچه با تو نيست.

با غم مي‌ميرد

هر که با تو نيست.

و به خواب مي‌رود

آن اقيانوس که

موج سرانگشتانت را

                           لمس نکرده است.



غم،شادي،سکوت،فرياد

خواهران توامان تواند

چه فصل‌ها

که بر آستانه ايستاده اند

تا موج گيسوانت

به بازي‌شان خواند.

با برق دندان‌هايت

تمام سپيدي‌ها آغاز مي‌شود،

وآفتاب

که پشت ابروانت پنهان است

                                     طلوع مي‌کند.



جهان آبگيري‌است

به وسعت آنچه از واژه‌ها به من مي‌بخشي.



مي‌آميزي با من

وقتي ابرهاي انتهاي دشت و

درختان انتهاي باغ

- ناگهان -

            مبتلاي بهار مي‌شوند

و شب مي‌ماند

با عطر پر اطلسي‌هاو

                            نرده‌‌هاي آويخته ياس.



                                   ***

من ماهي خنده‌هاي توام.

/ 2 نظر / 9 بازدید
سيدعلي ميرافضلي

سلام. اين از آن شعرهايی بود که مرا با خودش می برد و گيج می شوم. شعرهايی که با دل گفته می شود. دستت درد نکند. خيلی لذت بردم.

MILAD

سلام . از آشنايي با شما و وبلاگتون خيلي خوشحالم . اميدوارم هميشه در زندگي شاد و شادي آفرين باشيد ا : لبخند يادت نره كه زندگي هم بهت لبخند بزنه ! به ما هم سری بزن ( در ضمن نظرت را در مورد وبلاگم بنوسیس تا باهم همکاری کنیم ) * راستی کمکی خواستی برام بنویس * باز هم بهدت سر میزنم دوست دار شما میلاد من راجز دوستان قرا ربدهید