روزگار

گنجه ای آشفته

گوشه کهکشانی پرت.

زاویه های بسته و

                       آغوش گشاده.

پس کوچه های حسرت و

افق های بی پرنده.

 

چشم باز کرد.

هیچ نبود،

زادن و زیستن و

                       رفتنش.

/ 1 نظر / 21 بازدید
hamid

به یاد این شعر افتادم:یکی مرغ بر کوه بنشست و خاست/بر آن که چه افزود و زان که چه کاست