مسافر

گفتم می روم

و اندوهناک ترین بدرودم را شنیدند.

از خانه ای

با پنجره ای رو به کوه و درخت و پرنده

شادمانه ترین درودها آمد.

دست های زبرم

آفاق دور را در انحنای کاغذ کشید

آفتاب به من گفت

کوههای مقابل چقدر نزدیک اند

و آواز پرنده

درخت را به من فهماند.

              ***

من مسافرم

درود و بدرود،

برهر آنچه دور و نزدیک.

/ 1 نظر / 12 بازدید
سيد علي ميرافضلي

سلام مهدی جان. مطالب و شعرهايت را خواندم و لذت بردم. شعر اتفاق خيلی به من چسبيد. و شعرهای ديگرت که لبريز از شهود و اشراق است. دست مريزاد.