آفتاب پسته‌زار

شعر و نوشته‌های مهدی حسنی باقری

 

مي‌شناسمت
مهدي حسني باقري
mehdi_bakri@yahoo.com

 

  خنده‌هايت را مي‌شناسم

چون ماهي که

                   آبگيرش را.

و پرنده مي‌شوم

وقتي صدايت

صيقل مي‌دهد

دشت و

          کوه و

                  آسمان را.



با غم مي‌آميزد

هرچه با تو نيست.

با غم مي‌ميرد

هر که با تو نيست.

و به خواب مي‌رود

آن اقيانوس که

موج سرانگشتانت را

                           لمس نکرده است.



غم،شادي،سکوت،فرياد

خواهران توامان تواند

چه فصل‌ها

که بر آستانه ايستاده اند

تا موج گيسوانت

به بازي‌شان خواند.

با برق دندان‌هايت

تمام سپيدي‌ها آغاز مي‌شود،

وآفتاب

که پشت ابروانت پنهان است

                                     طلوع مي‌کند.



جهان آبگيري‌است

به وسعت آنچه از واژه‌ها به من مي‌بخشي.



مي‌آميزي با من

وقتي ابرهاي انتهاي دشت و

درختان انتهاي باغ

- ناگهان -

            مبتلاي بهار مي‌شوند

و شب مي‌ماند

با عطر پر اطلسي‌هاو

                            نرده‌‌هاي آويخته ياس.



                                   ***

من ماهي خنده‌هاي توام.