آفتاب پسته‌زار

شعر و نوشته‌های مهدی حسنی باقری

به که می مانی

به که می‌مانی؟
وقتی آسمان عشوه می‌کند
و ابرها
صاعقه بر لب
اشگی زنانه می‌ریزند
و من
     شاعر شاعر می‌شوم.

هر قدم حرفی‌است
هر سنگفرش واژه ای
هر کوچه سطری و
هر خیابان شعری.

با که می‌مانی؟
در کفش‌های سنگین و
                              شعرهای متبلور
عصاکش واژه‌ها
دیری‌است
             در فرود معنایی
                                 مرده است.

به که می‌مانی؟
با که می‌مانی؟
وقتی آسمان خیس
چتری از مرگ بر سرت گرفته است؟