آفتاب پسته‌زار

شعر و نوشته‌های مهدی حسنی باقری

درون ـ برون

 برون دنیایی است

که چای نخورده سرد می‌شود

و پروانه

با عمری ١۵ روزه

                         پیر.

دنیا

به رنگ اطلسی‌های ژاپنی است

ـ بی شمیمی ـ

و بزی که که از آن خورده بود می‌گفت:

« مزه‌اش هم تعریفی نداشت».

شمعدانی

روزی ، ماهی ، سالی ... گاهی/ گل می‌دهد

و اعجاب پروانه ...

...که واقعه‌ای بزرگ است.

یرون دنیایی است.

عجب!

نمی‌توان رج آجرها را شمرد و نمرد.

نمی‌توان به دعای دعانویس دلخوش بود

و آفتاب را  ـ به این وسعت ـ

با کف دستی به تاریکی برد.

برون دنیایی است...

در دورن اما

عطری از پونه لهیده پیچیده.

 

٢تیرماه ١٣٨٩ ـ بافت