آفتاب پسته‌زار

شعر و نوشته‌های مهدی حسنی باقری

زندگی

شعری از پابلو نرودا/ ترجمه احمد شاملو

به آرامی آغاز به مردن می‌کنی

اگر سفر نکنی،

اگر کتاب نخوانی،

اگر به اصوات زندگی گوش ندهی،

اگر از خودت قدردانی نکنی.

 

به آرامی آغاز به مردن می‌کنی

زمانی که خودباوری را در خودت بکشی

وقتی نگذاری دیگران به تو کمک کنند.

 

به آرامی آغاز به مردن می‌کنی

وقتی برده عادات خود شوی،

وقتی همیشه از یک راه تکراری بروی...

اگر روزمرگی را تغییر ندهی

اگر رنگ‌های متفاوت را به تن نکنی،

یا اگر با افراد ناشناس صحبت نکنی.

 

تو به آرامی آغاز به مردن می‌کنی

اگر از شور و حرارت،

از احساسات سرکش،

از چیزهایی که چشمانت را به درخشش وا می‌دارند،

و ضربان قلبت را تندتر می‌کنند،

دوری کنی...

 

تو به آرامی آغاز به مردن می کنی

هنگامی که با عشقت یا شغلت شاد نیستی و آن را عوض نمی‌کنی،

اگر برای مطمئن در نامطمئن خطر نکنی،

اگر ورای رویاها نروی،

اگر به خودت اجازه ندهی

که حداقل در تمام زندگی‌ات

ورای مصلحت اندیشی بروی...

 

امروز زندگی را آغاز کن!

امروز مخاطره کن!

امروز کاری کن!

که نگذاری به آرامی بمیری.