آفتاب پسته‌زار

شعر و نوشته‌های مهدی حسنی باقری

تک درخت

به سوي آن تك‌درخت

ـ چه سنگين ، چه‌آرام ـ

                                   جاده گام بر مي‌دارد.

 

چشم خورشيد دور!

ابرها

رنج پنهان دريا را

                          مي‌بارند.

 

ديگر راهي نمانده است.

جاده مي‌ايستد.

سكوت پاي درخت آرام مي‌گيرد.