آفتاب پسته‌زار

شعر و نوشته‌های مهدی حسنی باقری

عالم

شايد زمين

تک ياخته ای اتفاقی است

در زمينه ثابت حيات.

وقتی برف می بارد فکر می کنم

 آن روز که اينجا بيابان بود

و کلاغان هم بودند

باز

برف می باريد و من

                             نبودم.

 

فراتر از دل ومن و شادی ها و غم هايش

عالمی ديگر است؛

نه شاد و

نه غمگين.

عالمی که حتی نمی داند هست

                                            يا نيست.

 

...و اين

احساس عجيبی است.